Sunday, September 18, 2016

آیا میدانید حرم امام رضا بارها در تاخت و تاز اقوام مختلف ویران شد



آیا میدانید حرم امام رضا بارها در تاخت و تازهای اقوام مختلف ویران شد

* * *

حرم امام هشتم شیعیان امام رضا در طول تاریخ بارها مورد حمله و هجوم اقوام مختلف قرار گرفت و ویران شد ولی هر بار به دستور پادشاهان دوباره تزیین و مرمت شد .
امامی که در زمان زنده بودن نتوانست انگور زهرآلود را تشخیص دهد و حتی جان خود را نجات دهد طبعا بعد از مرگ هم کاری از دستش در برابر تاخت و تازها و لشکرکشی ها بر نمی آمد .
این مردم ایران هستند که بر اثر افکار مسموم کرامات و معجزات از آستان این امام انتظار دارند .

سالانه 300 میلیون طبق آمار دولتی به زیارت حرم امام رضا می روند

زنده ياد احمد كسروی در كتاب ارزنده خود، بخوانيد و داوري كنيد در اينباره مينويسد 


« در زمان شاه عباس در سال 988 قمري كه عبدالمومن خان ازبك با جنگ و خونريزي به مشهد دست يافت، انبوه مردم از ملايان و سيدها و ديگران به «استانه مقدسه!!!» پناه برده، چنين ميپنداشتند كه از كشتار در امان خواهند بود ولي ازبكان با شمشيرهاي تيز و برنده خود وارد استانه مقدسه!! شدند و دست به كشتار زدند و به كسي رحم نكرده زنده نگذاشتند.

* * *
حمله و هجوم نوادگان نادر شاه افشار به حرم امام هشتم شیعیان
در سال 1183 ه. ق شاهرخ فرزند رضا قلی میرزا فرزند نادرشاه افشار در خراسان حکومت می کرد . احمد شاه درانی به مشهد حمله کرد و نصرالله میرزا پسر شاهرخ که ولیعهد بود با او مقابله کرد و وی را شکست داد و او را وادار به صلح نمود. این امر موجب غرور وی شد که خیال جهانگیری را در سر پرورانید.

در سال 1190 ه. ق که خزانه پدرش خالی شده و برای پرداخت حقوق سپاهیانش درمانده شده بود طلا و جواهرات حرم رضوی را از قندیلها و درها جدا کرد، مقداری را به فروش رسانید و مقداری از طلاها و نقره ها را سکه زد و صرف پرداخت حقوق و تهیه سپاه نمود.

نادرمیرزا برادر نصرالله میرزا نیز که پس از خلع وی توسط پدرش رضاقلی میرزا، ولیعهد شده بود دست تعدی و تجاوز به اموال موقوفه و غیرموقوفه گشود و حتی خشتهای طلای روی گنبد مطهر را کند و به نام خود سکه زد و جواهرات حرم را به فروش رسانید. حتی سرطوق مکلل را که بالای گنبد نصب بود کند و نیز قالی زربافت را که هفت هزار تومان ارزش داشت سوزانید.

3ـ مطلع الشمس، ص 634ـ;632 قدسی، محمدحسین، نادرنامه، تهرن، انجمن آثار ملی،1339، ص 434ـ;431 ریاض السیاحه،