در دوره جاهلیت زنان و مردان بدون لباس لخت و برهنه دور خانه کعبه طواف می کردند. رسم طواف لخت گرداگرد خانه کعبه تا سال 9 هجری بین تازیها مرسوم بوده و در این سال محمد آنرا منع کرده است. پوشیدن احرام- تعظیم- طواف گرداگرد خانه کعبه- لمس کردن و بوسیدن حجرالاسود- سنگ اندازی به شیطان در وادی منا- سعی بین صفا و مروه- تراشیدن موی سر- قربانی کردن گوسفند- همه از آداب و رسومی هستند که تازیان دشت حجاز پیش از ظهور اسلام انجام می داده و اسلام آنها را با تمام شرایط و تشریفات آن فقط ابقاء کرده است! حتی زمان انجام مراسم حج در حال حاضر نیز همان زمان انجام این رسوم و آداب در زمان جاهلیت بوده است! زیرا در حال حاضر مراسم حج در ماه ذیحجه( دهم ذیحجه) انجام می گیرد و در دوره جاهلیت نیز زیارت خانه کعبه در ماه ذیحجه و همچنین سه ماه ذیقعده- محرم و رجب انجام می گرفته است"!
1- کتاب الله اکبر، از مسعود انصاری (روشنگر)، چاپ اول 1375 انتشارات سانفرانسسیسکو صفحات 90- 91.
رسم طواف لخت گرداگرد خانه کعبه تا سال نهم هجری بین تازه مسلمانان مرسوم بوده و دراین سال محمد آنرا منع کرد.
اصلان غفاری در کتاب پذیرش اسلام در ایران در صفحه73
سیوطی نیز نقل میکند: «رسم مردم جاهلی چنین بوده که برهنه طواف خانه کعبه میکردند
در صدر اسلام هم پوشش زنان و مردان فقط پارچه اي بود كه به دور كمر خود مي بستند و بالاتنه آنان بدون پوشش و برهنه بوده، كه هنگام ركوع و سجده ،شرمگاهشان معلوم ميشده.
قدیمی ترین عکس از کعبه
بر پایه گزارشات موجود
اعراب پیش از اسلام چه مرد و چه زن
مراسم طواف بر گرداگرد کعبه را برهنه و لخت مادرزاد انجام میدادند
:البته خاستگاه آنان در این کار چیزهایی به ظاهر پاک بود از جمله میگفتند
با جامه هایی که در آن مرتکب گناه شدهایم بر گرد خانه خدا نمی چرخیم
میقات و وعده گاه ایشان برای درآوردن جامه، مسجد منی بود
فخررازی در تفسیرش چنین میگوید: ابنعباس گفت: قبائل عرب جاهلی خانه خدا را برهنه طواف میکردند، مردان در روز و زنان در شب. و عادت بر آن بود که چون به مسجد منی میرسیدند جامه را از تن میافکندند و برهنه به مسجد در میآمدند و میگفتند: ما در جامه هایی که در آنها مرتکب گناه شدهایم طواف نمیکنیم. و برخی دیگر از ایشان (در علّت طواف عریان) میگفتند: ما این کار را خوشبینانه انجام میدهیم تا همانگونه که عاری از جامه و لباس میشویم همچنین عاری از گناه گردیم (و خدا گناهان مان را بزداید). زنان بندها و رشتههایی بریده بریده (یا پارچهای کوتاه) را از ناحیه کمر آویزان میکردند تا (شرمگاهِ) خود را در برابر حمس که قریش هستند بپوشانند زیرا قبیله قریش برهنه طواف نمیکردند و نماز را با لباس میخواندند
بسیاری میگویند قبیله قریش و همپیمانانش که به ایشان "حمس" گویند برخلاف سایر مردم، طواف کعبه را برهنه انجام نمیدادند ولی گزارشاتی وجود دارد که نشان میدهد ایشان نیز برهنه طواف میکردند، و از آن گذشته اهداف و نیّات پاکی که برای عریان شدن وجود داشت هر فردی را ترغیب به این کار میکرد چه رسد قریشیان که خود را متولی کعبه نیز میدانستند.
طبرسی طواف عریان را مشخصّاً به حمس (یعنی قریش و همپیمانان) نسبت داده و میگوید:
کسانی که شرمگاهشان را در طواف آشکار میکردند و زن و مردشان برهنه مادرزاد بر گرد خانه خدا طواف میکردند و چنین استدلال داشتند که: همانند حالتی که از مادر زاییده شدهایم طواف میکنیم و در لباسهایی که در آنها مرتکب گناه گشته ایم به طواف کعبه نمیپردازیم، عبارت بودند از حُمس: «... المشرکین الذین کانوا یبدون سوآتهم فی طوافهم، فکان یطوف الرجال و النساء عراة یقولون: نطوف کما ولدتنا أمهاتنا و لانطوف فی الثیاب التی قارفنا فیها الذنوب و هم الحُمس»
شیخطوسی، تأکید خاص بر برهنگی زنان و مردانِ "قریش" را با صراحت بیشتری آورده است: «الکنایة فی قوله (فعلوا فاحشة) کنایة عن المشرکین، الذین کانوا یبدون سوآتهم فی طوافهم: النساء و الرجال الحمس خاصة، و له خبر طویل فی قول ابنعباس و مجاهد و سعیدبنجبیر و الشعبی و السدي»
منبع: کتاب حجاب شرعی در عصر پیامبر
نوشته امیر حسین ترکاشوند، صص 102و 103
در شبه جزیره عربستان قبل از اسلام، برخی از حجاج طواف میکردند به کعبه در حالی که آنها برهنه کامل بودند؛ زیرا مردان بدون هیچ لباسی بودند، و اما زنان پس با حداقلِ پوشش. و آنها این را توجیه می کردند که آنها باید در نزد خدا همانطور ظاهر شوند که متولد شدند یعنی لخت و عور.
حج در دوران جاهلیت، مناسکی داشت که از نظر ظاهری تا حدودی شبیه به مناسک حج در اسلام بود. اما با گذشت سالها، بهویژه پس از ظهور بتپرستی در شبهجزیرهٔ عربستان به دست "عمرو بن لُحَیّ"، این مناسک دستخوش تحریف و دگرگونی شد؛
«عربها در دوران جاهلیت از سراسر شبهجزیرهٔ عربستان برای ادای مناسک حج به کعبه میآمدند. آنها ماههای سهگانهای را که به حج اختصاص داده بودند، ماههای حرام میدانستند. نخستین کاری که انجام میدادند، طواف به دور کعبهٔ مشرفه بود که بیشتر آنها این کار را برهنه انجام میدادند. آنها همچنین میان صفا و مروه سعی میکردند و حج خود را با وقوف در عرفه به پایان میرساندند؛ سپس قربانی میکردند و خون آن را به دیوارهای کعبهٔ مشرفه میمالیدند، چرا که باور داشتند این کار آنها را به خدا نزدیک می کند
امام ازرقی در کتاب خود "تاریخ مکه" آورده است: "هرگاه فرد صروره (کسی که بار اولش بود حج میکرد) از غیر قبیلهٔ حُمْس — چه مرد و چه زن — میخواست طواف کند، جز برهنه طواف نمیکرد. صروره در نخستین طواف خود، یا باید جامهٔ فردی از قبیلهٔ حُمْس را به امانت میگرفت یا برهنه طواف میکرد."
در صحیح مسلم نیز از ابنعباس نقل شده است: "زن در حالی که برهنه بود به دور کعبه طواف میکرد و میگفت: کیست که جامهای برای طواف به من امانت دهد؟ و آن را بر شرمگاه خود میبست و میخواند: امروز بخشی از آن یا همهاش آشکار میشود، و هر چه از آن نمایان شود را حلال نمی دانم.
امام ابنکثیر درباره برهنه طواف کردن برخی قبایل به دور کعبه میگوید: "عربها به جز قریش، با لباسهای خود به دور کعبه طواف نمیکردند؛ توجیه آنها این بود که در لباسهایی که با آنها نافرمانی و گناه خدا را کردهاند، طواف نمیکنند. اما قریش که به آنها حُمْس (پایبندان به آیین مکه) میگفتند، با لباسهای خود طواف میکردند. هر کس که فردی از قریش به او لباسی امانت میداد، با آن طواف میکرد و هر کس لباس نویی داشت، با آن طواف میکرد و سپس آن را میانداخت و دیگر کسی مالک آن نمیشد. اما کسی که نه لباس نویی مییافت و نه فردی از قریش به او لباسی امانت میداد، برهنه طواف می کرد."
امام نووی نیز گفته است: "مردم جاهلیت برهنه طواف میکردند، لباسهایشان را دور میانداختند و آنها را روی زمین رها میکردند و هرگز دوباره برنمیداشتند؛ آن لباسها آنقدر زیر پا لگدمال میشد تا مندرس و کهنه شود که به آن لباسِ رهاشده (لَقاء) می گفتند
