سرنوشت کارت‌ها را بُر می‌ زند و ما بازی می‌کنیم

سرنوشت کارت‌ها را بُر می‌ زند و ما بازی می‌کنیم.

 شوپنهاور

شوپنهاور می‌گوید سرنوشت مثل کسی است که کارت‌ها را بُر می‌زند و پخش می‌کند، و ما فقط با همان کارت‌ها بازی می‌کنیم؛ یعنی بخش بزرگی از زندگی در اختیار ما نیست، اما مسئول بازی‌کردن با آنچه نصیب‌مان شده هستیم.

کارت‌ها نشان‌دهنده شرایط و ویژگی‌های ذاتی ما هستند که کنترلی روی آن‌ها نداریم (مانند زمان تولد، محیط خانواده، استعدادها و ساختار شخصیتی ما که همگی به ارث رسیده‌اند). بازی کردن نیز به نحوه واکنش، تصمیم‌گیری‌ها و تلاش آگاهانه ما در مواجهه با این شرایط محدود اشاره دارد.شوپنهاور بر این باور بود که اگرچه ما نمی‌توانیم ورق‌هایی را که به دستمان رسیده تغییر دهیم، اما آزادی و مسئولیت ما در گرو این است که چگونه با همین دستِ پُر، بهترین بازی را ارائه دهیم. این مفهوم استعاره‌ای از پذیرش واقعیت و تلاش برای رسیدن به خودآگاهی است.

چند جمله‌ی دیگر از شوپنهاور  سرنوشت و تصادف

  - انسان می‌تواند آنچه می‌خواهد انجام دهد،  

  اما نمی‌تواند آنچه می‌خواهد را بخواهد.  

  (یعنی اراده‌ات هم محصول نیروهایی بیرون از توست.)

 - بیشتر آنچه در زندگی رخ می‌دهد، نه نتیجه‌ی طرح ما،  

  بلکه نتیجه‌ی تصادف است.

  - سرنوشت، مواد خام را به ما می‌دهد؛  

  هنرِ زیستن، شکل‌دادن به همان مواد است.

  - زندگی شطرنجی است که مهره‌هایش را ما نمی‌سازیم،  

  اما حرکت‌هایمان از ماست.

-  جهان، اراده‌ای کور است؛  

  ما تنها سایه‌ی حرکت‌های آنیم.