آیا دانشمندان دعا می‌کنند؟ پاسخ انیشتین به سوال یک دختر بچه

 

دختری به نام فیلیس رایت (Phyllis Wright) از طرف کلاس مدرسه مذهبی خود در نیویورک، نامه‌ای به اینشتین نوشت و از او پرسید:

 «آیا دانشمندان دعا می‌کنند؟ و اگر چنین است، برای چه چیزی دعا می‌کنند؟». 

اینشتین تنها ۵ روز بعد، در تاریخ ۲۴ ژانویه ۱۹۳۶ پاسخ او را با زبانی ساده و در عین حال عمیق داد.

۱۹ ژانویه ۱۹۳۶

دکتر انیشتین عزیز من،

ما این سوال را در کلاس مدرسه یکشنبه خود مطرح کردیم: آیا دانشمندان دعا می‌کنند؟ این سوال با این سوال شروع شد که آیا می‌توانیم هم به علم و هم به دین اعتقاد داشته باشیم. ما برای دانشمندان و دیگر افراد مهم نامه می‌نویسیم تا سعی کنیم به سوال خودمان پاسخ دهیم.

اگر به این سوال ما پاسخ دهید، بسیار مفتخر خواهیم شد: آیا دانشمندان دعا می‌کنند و برای چه چیزی دعا می‌کنند؟

ما در کلاس ششم، کلاس خانم الیس هستیم.

با احترام،

فیلیس

۲۴ ژانویه ۱۹۳۶

فیلیس عزیز،

من سعی خواهم کرد تا حد امکان به سوال شما پاسخ دهم. در اینجا پاسخ من آمده است:

دانشمندان معتقدند که هر رویدادی، از جمله امور انسان‌ها، ناشی از قوانین طبیعت است. بنابراین، یک دانشمند نمی‌تواند به این باور متمایل باشد که روند وقایع می‌تواند تحت تأثیر دعا، یعنی آرزویی که به طور ماوراءالطبیعه آشکار شده است، قرار گیرد.

با این حال، باید بپذیریم که دانش واقعی ما از این نیروها ناقص است، به طوری که در نهایت باور به وجود یک روح نهایی و غایی بر نوعی ایمان استوار است. چنین باوری حتی با دستاوردهای فعلی علم نیز گسترده است.

اما همچنین، هر کسی که به طور جدی درگیر علم است، متقاعد می‌شود که نوعی روح در قوانین جهان آشکار است، روحی که بسیار برتر از روح انسان است. به این ترتیب، علم‌آموزی منجر به نوعی احساس مذهبی خاص می‌شود که مطمئناً با دینداری افراد ساده‌لوح کاملاً متفاوت است.

با درودهای صمیمانه،

الف. انیشتین شما